Onderstaande gedichten hebben 35 beeldend kunstenaars uit de euregio Venlo-Nettetal geïnspireerd tot het maken van een of meerdere kunstwerken voor de expositie Rond Poëzie.
Expositie Venlo in Domani: 11 november - 28 november 2009
Expositie Lobberich in de Werner Jäger Halle: 8 januari -12 februari 2010
Water
De leegte die we om ons heen verspreiden
is als regen die de bodem erodeert
en transformeert in steppen en woestijnen.
O, water, dat het groen negeert
als een leugen die er niet om liegt
of een gebed dat niets bezweert,
in de aarde wegzakt of vervliegt
zonder onze dorst te stillen.
O, water dat het groen bedriegt
door de kringloop van zijn grillen
en ons van binnenuit verteert
door het koudvuur van bacillen.
O, water dat het groen negeert,
ik voel u op mijn netvlies trillen.
Willem Kurstjens
Es läuft uns nach...
Stumm klagten ihre Augen, als sie gingen.
Den langen Zug verschluckte jäh die Nacht...
Brandnebelfetzen, die im Abend hingen,
verbargen Grau’n, wie es kein Mensch erdacht.
Sie nahmen mit die Träume ihres Lebens,
Erinnerungen, Sehnsucht, Liebe, Not.
Die Hoffnung auf Errettung war vergebens.
Der Morgen kam, - doch grinst er blutig rot.
Der Hölle Schlünde waren aufgerissen.
Der Teufel selbst spielt auf zum Totentanz,
und seinen Henkern krümmt sich kein Gewissen.
Ein irrer Wirbel... Und dann senkt sich ganz,
ganz langsam wieder Nacht, und sie verbirgt,
was als ein heißes Eisen meine Seele würgt....
Walter Karnatz
Over de datum
Hoeveel keer
was er het knikje,
de buiging,
het volle gewicht
op wat brokkelt,
broos wordt.
Begrensd wat belast,
zoals een kurkentrekker
ooit zal breken,
een kraakboom valt
voor waaiwind:
voor alles is een tijd,
een beperkte houdbaarheid.
Herman Verweij
in Worten suchend finden
was auszudrücken ist
ein Gedanke der allein
von allem losgelöst
ist unerklärt in sich
so suchend denkend
nach Konstrukten
die komplett im Element
sich befinden hinter
Linien im Verborgenen
in sich zu sein gedacht
bedarf es keiner Worte
die verständnislos
und kontraindiziert
gegen sich gerichtet sind
stumm denkt vor sich
wo Worte widerhallen
im Kopf macht Sinn
was pneumatisch
sich gefunden hat
Pamela Granderath
a
Bladeren vallen
Dwarrelen, zweven omlaag
Zachte fluistering
Ochtenddauw bedekt heden
Gisteren was jij er nog
b
Stille getuigen
Van vervlogen seizoenen
Een maanverlicht pad
Waar ooit je schaduw op viel
Verbleekte brieven, bewaard
Amanda Spunda
Unterwegs
Hier treffen sich wege
begegnen blicke einander
jenseits der abendwüsten
Ist licht
Meine schritte
gezählt in zeiten
keine uhr misst
kein sinn ergreift
das ist keine flucht
suchendes wagnis
geborgenheit mein opfer
aufbruch
heißt mein ziel
finden
was die sehnsucht verhieß
mein heute
ist morgen
denn begegnungen
gibt es nur
unterwegs
Walter Karnatz
De mooiste meeldouwmus
Uitgekotst door de maatschappij.
Verketterd door een kille kudde paarse papen.
Afgewezen en bezeikt.
Zo lagen zij daar…, bij nachte.
Nellie wond zich zachtjes aan behoorlijk op.
Tinny’s tenen kromden
in witte spitse wattenschoentjes.
Haar ragfijn kanten jurkje stond rond gesteven om haar heen.
Onlangs weggevlogen uit Pjotr Iljitsch’s meer.
Schoonheid, wonne, warme gratie,
dagpauwoog en serafijn,
àlles was dat vleugeldier.
Gepassioneerd en aangedaan nam Nellie deze schat
in de ‘Valse de flacons de neige’ op schoot
en streelde zacht haar meeldouwmus.
Schielijk overmand door een vlaag van vage dichtersdrang,
brak een uilenbal vol poëzie
uit haar lichtgekooide dameshart.
Opgerispte voedselresten,
in een mum gesublimeerd tot halfverteerde botjes erogene esthetiek.
Oh, beeldend schone vredesduif.
Schitterzoete suikerspin.
Proef de glans van verenpracht.
Voel het veren van mijn lijf.
Jahhhh..., vlij in mijn nest van venushaar.
Kom, kus m’n baard en snorrenlippen.
Stuur je neusje naar mijn zomp.
Laat ons schaam’ delen,
scharren, schuiven
en kirrend wortel schieten.
Nellies dijen waren heet van heerlijk zweet.
Klitterig zilt haar vulvavogel,
die badend in een veld van donker eiderdons,
een zacht roze neb maskeerde.
Toch vond Tinny dat snoezig snaveltje,
dat kittelorig climaxpunt.
Voor haar was dat het einde.
En zo lagen zij daar…, bij nachte.
Verketterd door een kille kudde paarse papen.
Uitgekotst door de maatschappij.
Afgewezen en bezeikt.
Jos Deenen
Du warst
ein Vogel in
meiner zärtlich
gewölbten Hand
den meine Lippen
berührten
meine Hand
wärmte sein leises Zittern
Ich hätte Dich
ein Leben lang gehalten
Du flogst fort
Wie ich Dich vermisse...!
Walter Karnatz
totaal oraal
wat talen bepalen
en hoe ze dat doen
kan me niks schelen
en dat elk woord een paal is
dat wist ik al toen
ik hier kwam
die paal in onze kop
maakt dat taal niet klopt
en nergens op slaat
sprakeloos
met open monden
al stammelend staan
we en likken de wonden
van de tand des tijds
omdat we beter niet wisten nog konden
taal is de barrière
en die sleep je met je mee
altijd bij de hand
maar taal is ook kans
althans
als we elkaar verstaan
kom dichter bij
ik wil je wat verklappen
in een taal om naar te happen
dan doen we de woorden uit de doeken
en we doen het oraal
in onze eigen taal
Wolfgang Linneweber
Nachtwolken
Die Dunkelheit am hellen Tag
verhüllt das Sein der Welt
daß ich mein Leiden Glühend trag
und nicht mein selbst zerfällt
Ein Kranz um einen späten Baum
zur ewigen Wiederkehr
zerrinnen mir die Schmerzen kaum
nach Sinn ich mich verzehr
Hans-Jürgen Blenskens
Euthanasiegebed
Sommigen baden tot de Mengele in mij
Zend hen uw engelen
Verdelg deze sukkelaars
Maak van uw genadehand een vliegende harpij
een aardse pij of de pijl van een ampul
Maar termineer de minderheden
(sla de wolven heer, ik was het niet)
Al te lang
waren zij de dode rem op de vooruitgang
Bied hen in hun sterven nu
het thuis uit uw Duitse naam
dokter dood aan middelmatigheid
ontneem het zo-zo haar lijf
dat u gegeven heeft en dus ook nemen mag
en onze lieve heer
Herschrijf
Daan Doesborgh
Wolkenrosen am Asphalthimmel
Unendliche Weite der Wüste
im Begehren der Nähe zu dir
finde ich keine Küste
im Nebel der Sehnsucht ins wir
Kann ich dich nicht erreichen
weht denn der Wind zur zum Meer
will die Schuld fast begleichen
gegen die Angst eine Wehr
Weite und Steine, die Straße
endet am Graben aus Nicht
fern von dir in dem Maße
das jede Quelle bricht.
Hans-Jürgen Blenskens
STERBEN
Wolkengesang aus dem Nebel
Töne der Stunden Klang
Fiebergedanken erlegen
des schweigenden Rufes Drang
Siehst du die Schatten, das Leben
jetzt ohne Hoffnung ziehn
wird keine Zukunft geben
kannst nicht dem Tode entfliehn
Fühlst du das Beben der Erde
alles wird wieder Staub
es ist das Stirb und Werde
trocknen die Blätter zu Laub
Hans-Jürgen Blenskens
Eigen weg
Een pad, in breedte nog geen meter,
verscholen tussen grasland, glooiend maïs,
steelt schaduw van wat oude populieren.
De uiterste precisie waarmee een weg
zich in het landschap schrijft, of is het meer
een achteloos gaan liggen.
Bijna zijn draai gevonden, zoals je voor de slaap
nog snel een been verlegt, met dekbed
kieren dicht, een grenslijn trekt.
Voor wie geen richting weet, de voortgang stokt:
dit pad is thuis, laat niemand los.
Herman Verweij
Uitnodigend
Na lome zomerdagen
Wachtte de bank
In de verte
Wist je de stad
Gekoesterd door de laatste zonnestralen
Het weidse uitzicht van weleer
Nu vertroebelt door
onduidelijke bouwsels
De bank
Ooit mijn rustpunt
Wacht tevergeefs
Riet Goosen
Wie ben jij?
Jij bent ik.
In mijn ogen weerspiegeld,
helder, maar moeilijk te zien.
Mijn gedachten vertroebelen het beeld,
Denken is mist, waardoor ik niet goed kan zien.
Kijken, het licht in de duisternis,
Dus laat het even donker zijn, alsjeblieft, zodat ik zie wat is.
Zodat ik werkelijk kan zien, laat het licht mijn duisternis vullen,
opdat mijn troebele lens de waarheid niet meer kan verhullen.
Dan zie ik jou en zie ik mij,
samen leven we dan vrij.
Vrij om te kijken met een heldere blik, open tegenover elkaar staan,
dan zijn gedachtes slechts wolkjes die voorbijgaan.
Soms snel soms traag,
Rest mij nog één vraag,
Hoe hard waait het bij jou vandaag?
ik
Arlette Rieken
Der Stein
Er liegt rund und glatt in der Hand
wo ist der Glaube der Kindheit
in der Hand liegt meine Überzeugung
aber auch meine Fragen und Zweifel
Der Stein kommt aus der Tiefe
geschliffen durch Wellen und Wind
in der Länge der Zeit
Hans-Jürgen Blenskens
‘Wie niet horen wil moet maar voelen’
Ogenschijnlijk niet meer dan zeven warrige woorden.
Zeven zuinige brokjes brakke informatie.
Futiliteiten zwevend in een leeg literair universum.
Voor eenieder echter die als ontluikend kuiken
achter het kleine klavier heeft gezeten,
blijft het tot in lengte van dagen een beladen begrip.
Telkens weer zien zij zichzelf als een repeterende breuk
door torenhoge toonladders donderen,
wanneer ze andermaal door een grof besnaarde
muziekpedagoog
uit hun natte droom worden geslagen.
Muziektheoretische meesters
daarentegen zijn uit een heel ánder hout gesneden.
Zij zijn, en zien het anders.
Zij leggen hun oor te luister.
Zij slaan geen wartaal uit, laat staan pupillen.
Zij adoreren de contradictie.
Zij sluiten het een en ander niet bij voorbaat uit.
De beukende kerkorgelbassen bijvoorbeeld.
Zijn die er enkel om te kunnen hóren?
Nee dus. Dementi tot de macht drie!
Die kloeke klanken uit het subregister,
dat geknor uit de dikste pijpen moet men ook ondergáán.
Vóélen dus!
Horen én voelen.
Met heel je karkas.
Letterlijk één worden met de muziek.
Zelf als klankkast fungeren.
De ultieme echo.
De perfecte resonans.
Ja, kan een basbariton,
die met zijn borstkasakoestiek
zijn strottenhoofd versterkt,
zich werkelijk een betere respons wensen?
Maar wat is dat dan, die muziek?
Is dat nu wel of niet meer dan een geest
die zijn spirit via het brein van de toondichter
aan de partituur toevertrouwt?
En als het nu wél meer ís?
Waar huist dan die Muze,
die serene sopranen ons doet begrijpen
wat de componist bedoelt?
Jos Deenen
Indiaan van de tijd
Koude stad, vochtige stad
Indiaan van de tijd danst op het plein
Geur van verlangen
Kleur van verlangen
Geluid van verlangen
Vergeten natuur
Vergeten cultuur
Bossen, bergen
Vogels in de bomen
Ik ben niet bang me te tooien met jullie veren
Ik dans
De mensen kijken
Televisie, satelliet, internet,
Ik dans
Ik beken kleur,
Zomerse avonden,
Koele winterse bergen
Blauwe luchten,
Nog steeds mijn eigen ziel
Marjan Shuman
Das Baby
Tritt ein neuer Mensch in unser Leben,
ist nichts mehr wie es vorher war.
Ganz viel Liebe und vor allem Zeit musst Du ihm geben,
doch jeder Augenblick ist einfach wunderbar!
Tagein tagaus und in der Nacht
schaust Du die kleinen Ärmchen an,
streichelst die Bäckchen und drückst es ganz zart
bis es endlich schlafen kann.
Schon ganz früh am Morgen
bist Du wieder auf,
Dir fallen bald die Augen zu,
doch das Baby schreit, der Tag nimmt seinen Lauf –
niemals kommst Du jetzt zur Ruh!
Doch,
liegt dann das Kleine satt und zufrieden
in seinem Körbchen und strahlt Dich an,
bist Du überglücklich, kannst nicht genug von kriegen –
etwas, was man nicht beschreiben kann!
Voller Zärtlichkeit schaust Du es an,
riechst an der warmen Babyhaut,
küsst sein Öhrchen, seine Finger, seinen Arm –
Mutter und Kind – alles ist ganz vertraut.
Du bist so glücklich und liebst das Baby so sehr,
was auch immer an Arbeit und Zeit kommen mag:
Dieses kleine Menschlein gibst Du nie wieder her –
Und Du bist dankbar für jeden gemeinsamen Tag!
De baby
Als er een nieuwe mens komt in ons leven,
is er van alles veranderd, wat er ook van te voren was.
Je moet hem heel veel liefde maar ook tijd geven,
Maar, in ieder ogenblik voelt men zich gelukkig en verblijdend verrast.
Dag in dag uit en ook in de nacht
kijk je zijn kleine armpjes aan,
Je streelt zijn wangetjes en je knuffelt hem heel zacht
totdat hij eindelijk slapen kan.
Reeds vroeg in de morgen moet je weer opstaan.
Je ogen vallen dicht en je weet, dat je bijna niet opschiet.
Maar de baby gaat schreeuwen, en zo moet je verder gaan -
Rust voor jezelf heb je eigenlijk niet!
Maar,
later ligt het kleintje gestild en tevreden
in zijn mandje en het straalt je aan.
Jij bent overgelukkig en je kunt er niet genoeg van krijgen-
iets, wat men niet beschrijven kan!
Met tederheid kijk je hem aan,
En je snuffelt aan baby´s warme huid.
Je zoent zijn oortjes, zijn vingertjes, zijn arm.
Moeder en het kindje – helemaal vertrouwt.
Je bent zo gelukkig en je houdt van je baby in ieder ogenblik.
Wat er ook mag gebeuren in de toekomst –
Dat kleine mensje geef je nooit meer terug!
Zeker, er is veel werk, het kost veel tijd,
dat heb je zo vaak gedacht.
En toch voel je, dat je heel dankbaar bent,
samen te kunnen zijn op elke dag!
Angelika Seel
Der Augenblick
Viele Menschen suchen ihr Leben lang nach dem einzig wahren großen Glück,
doch was sie dabei meist versäumen ist ein schöner Augenblick.
Es kommt nicht immer auf die Sonne an,
auf Blumenwiesen und Heiterkeit –
ein lieber Blick, ein Lächeln oder ein Tanz –
schon wird uns warm,
ist es draußen auch kalt und verschneit.
Es sind die kleinen Glücksmomente,
die das Leben schöner machen:
ein Kuss von Dir, ein liebes Wort
oder ausgelassenes Kinderlachen.
Ich fühl mich gut,
mein Herz schlägt hoch,
so oft ich an Dich denke.
Das Glück kommt nicht mit einem Schlag,
sondern durch viele schöne Momente.
Zum neuen Jahr, da wünsch ich Dir
ein Leben voller Freude, Gesundheit und Energie.
Ich wünsche Dir
ein starkes Gespür für die Kraft der Liebe, mit ihrer ganzen schönen Magie.
Ich wünsche Dir den Blick fürs Detail,
das Glück genießen zu können zu jeder Zeit!
Und es zu bewahren, ist der Moment längst vorbei -
Denn ein schöner Augenblick leuchtet in alle Ewigkeit!
Het ogenblik
De meeste mensen zoeken het hele leven
naar het éne grote ware geluk.
Maar, wat ze daarbij vaak niet zien,
is een mooi ogenblik.
Niet elke dag kan de zon schijnen
of zijn er bloeiende planten en vrolijkheid om ons heen.
Maar, een lieve blik, een knuffeltje of dansen arm in arm-
Gaat het ook sneeuwen en is het buiten nog zo koud-
Een glimlach geeft ons een goed gevoel – het houdt ons helemaal warm!
Het zijn de kleine geluksmomenten,
die ons leven mooier maken:
een lief woord of een kusje schenken
of als de kinderen vrolijk lachen.
Ik voel me zo goed,
mijn hart gaat kloppen en sneller slagen,
zo vaak ik aan jou ook moet denken.
Het geluk wordt niet ineens naar ons toe gedragen,
maar het komt met vele kleine leuke momenten.
Ik wens je voor het nieuwe jaar
een leven met gezondheid, plezier en energie.
Ik wens je tijd, om van de liefde te genieten
en een gevoel te hebben voor al die leuke magie.
En ook al is het leuke moment lang voorbij,
ik wens je de kracht, om „iets moois“ te bewaren,
probeer het eens en houdt je hoofd ervoor vrij….
Want -
een mooi ogenblik gaat in alle eeuwigheid stralen!
Angelika Seel
Zwoegende musici
voegen
vragen en antwoorden
samen
speelse symfonie
versus
perfectionisme
zorgt
voor
ingetogen
ontspanning
Riet Goosen
Hier sta IK,
alles lijkt stil te staan,
waar zou ik heen kunnen gaan?
Daar?
Als de wind, vrij spel door alles heen,
puur, onzichtbaar,
voelbaar, maar ongrijpbaar.
Is dat wie ik ben?
Is het daarom dat ik mezelf nog niet ken?
Stilstaan in mijn eigen gedachten,
waar sta ik eigenlijk op te wachten?
gedachten zijn slechts haltes in de tijd,
ze mogen er zijn,
laat ik mij meevoeren met de wind,
dan zijn ze slechts stipjes, veraf, heel klein.
Daar ga ik, vrij
als een briesje verken ik voorzichtig de ruimte in mij.
Ik voel me als een wervelwind,
vrij blaast de liefde,
als een onschuldig kind.
Een toverpoeder, lichte aanrakingen,
onzichtbaar, ongrijpbaar, met een spoor van beroering.
Ik strek mijn armen uit,
liefde is mijn aanbod aan de wereld,
al wat ik ben.
Hoe kon ik nu weten dat mijn IK slechts een gedachte was,
niet meer dan dat,
het waait met me mee………..
Arlette Rieken
Ach der mond er lacht
Op het hoogtepunt van mijn longen
Schreeuwt het zich de wereld in
O zure oude man
Wat weet men ervan
Dat ’t licht door gemoed wordt bekeken
Alle bomen van ’t licht kun je breken
Maar vandaag lacht de maan
Welke waan is het die parelt
Om de aloude godin
Geef haar kleed haar zin
Sef Gielen
Gevoel
Met het gevoel der indianen opgestaan,
blindelings en met vuurvaste tred
naar buiten gegaan.
Als de weerlicht de hand
aan de ogen gelegd, de eeuwig zwervende:
driemaal niets gezien.
Met de neusvleugels
hoog aan de wind gezeild:
driemaal niets geroken.
Behoedzaam het oor
op de schaal van Richter gelegd:
driemaal niets gehoord.
En toch: de woorden komen,
de witte woorden komen
de witte woorden op hun zwarte paarden.
nietsontziende, alles verwoestende
geheel ontaarde albino’s
Willem Kurstjens
Flamenco-disco band
Jong, neon-kleuren in Spaans zwart haar
Zangeres haar rokje danst en draait
Samba’s ritselen
Korte slagen op gitaar
Viool neemt ruimte om te zingen
Lichten flitsen
Benen springen
Ritme van het hart dat sneller kloppen gaat
Armen krommen
Handen draaien
Oude passie in licht patroon.
Marjan Shuman
1.
Toen het voorbijkwam
Voelde ik een zachte bries
Mijn hart werd ontroerd
Als schoonheid zich ontvouwde
Even was ik sprakeloos
2.
Zuiverste water
Gelijk een lief, langverwacht
Naar wie men uitkijkt
Mijn handen vormen een kom
Ergens schaterlacht een kind
3.
It was not an ordinary afternoon
Among ordinary faces
Wearing ordinary clothes
It was playing in rose gardens
Bathing in its fragrance
While captured by a radiant light
Amanda Spunda
Afspoelen
Vanochtend
heb
ik
onder de douche,
gespeeld
met
harteloze kreten,
terwijl
de
kleurloze druppels
mijn
lach
b e n e v e l d e n .
Spelenderwijs
waste
ik
het
plezier
van
me
af.
Jolanda Gerritsen
Contact
Loek Gielen, telefoon 0031(0)77 3736936
Email: laurens.art@home.nl
Jack Hamers, telefoon 0031(0)77 4773363
Email: jack.hamers@hotmail.com
Over de oorsprong van dit project / Klicken Sie über die Herkunft dieses Projekts auf
klik op leaflet Rond Poezie 080409.pdf
De expositie in Venlo wordt mede mogelijk gemaakt door de gemeente Venlo.
